Allah Teâlâ, hakim sıfatıyla indirdiği kitabını risalete şahit kılıp düşüncelerimizi hakikate hazırladıktan sonra risâletin muhatabı olan Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in risaletini alemlere ilan etmekte ve şöyle buyurmaktadır:
﴾إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ﴿
“Şüphesiz ki sen gönderilen peygamberlerdensin”
Rasûlullah’ın (sav) resul olma vasfı, Kur’ân-ı Kerim’in Hakîm olma vasfı gibi birbirinden ayrılmaz bir bütündür. Zira muazzam bir metne ve sisteme sahip olan bir kitap, Allah Teâlâ tarafından görevlendirilen kâmil bir insan ile gönderilmelidir. İşte bu durum, âyette bulunan vurgu ifadeleriyle perçinlenmiştir. Âyet-i kerîmenin ﴾إِنَّ﴿ “Şüphesiz” ifadesiyle başlaması, şüphe türünden tüm eksik inanç durumlarını ortadan kaldırmaktadır.
Bunun yanında ﴾إِنَّكَ﴿ “Şüphesiz ki sen” ifadesinde bizatihi Hz. Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) hitap edilmesi, mahşeri bir kalabalığın önünde övgüye mazhar olan bir kimseye en yüce makama gelişini ilan etmeyi andırmaktadır. Yani buna göre sanki şöyle denilmektedir: “Ey sema ehli! Ey gök ehli! Ey tüm beşer! Bilin ki mevcudatta değişmez bir hakikat var ki; o da Ey Muhammed! Sen gönderilen peygamberlerdensin.”
Ayrıca bu ifade, Hz. Peygamberimiz’in (s.a.v.) kıyamete kadar yaşıyormuş gibi her insanın yüreğine dokunacağını ifade etmektedir. Zira yaşamayan kimseye “sen” diye hitap edilmez. Kur’ân-ı Kerim, zaman ve mekân sınırı olmaksızın tüm insanlığı hakka davet ettiğine göre; Rasûlullah’a (s.a.v.) da zamanın herhangi bir diliminde yaşıyormuş gibi hitap edilebilir. Nitekim Hz. Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) bedeni, dünyevi şartlarda canlı olmasa da; Sünnet-i Seniyyesi her daim en canlı ve en dinamik hâliyle insanlığa doğru yoldan nasıl gidileceğini anlatacaktır. Dolayısıyla gerek Kur’ân-ı Kerim’in hikmet vasfıyla kıyamete kadar canlı ve dinamik kalması; gerekse Hz. Peygamberimiz’in (s.a.v.) rasûl ve rahmet oluşu, kıyamete kadar devam edecek olan bir hakikattir.
Diğer bir vurgu ifadesi de ﴾لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ﴿ “gönderilen peygamberlerdensin” kelimesindeki lâm (لَ) harfidir ki; bununla yapılan vurgu, Hz. Peygamber’in (s.a.v.) peygamberlerden oluşunun bizatihi kalplere çivilenmesini ifade etmektedir. Zira bu harf, başka bir durumun söz konusu olmadığını kesin bir surette vurgulamaktadır.
Kur’ân-ı Kerim’deki hikmet vasfının en büyük göstergesi, Rasûlullah’ın (s.a.v.) risalet kadrosunda bulunmasıdır. Zira Kur’ân-ı Kerim gibi asırlara ve âlemlere seslenebilen bir kitabın ancak âlemlere rahmet olarak gönderilen bir insan tarafından yüklenmesi mümkündür. Kur’ân-ı Kerim hikmetin, Rasûlullah (s.a.v.) ise rahmetin dünyada vücut bulmuş hâlidir. Kur’ân-ı Kerim’e muhatap olan insan, hikmet eri olup dünyada hâkimiyeti eline alırken; Rasûlullah’a (s.a.v.) tabi olan kimse ise rahmet eri olup dünyada refahı ve huzuru tesis eder. Bu yüzden Avrupa, Müslümanlara öncelikle sünneti reddettirmek istemiştir. Zira Kur’ân-ı Kerim’deki hikmetleri hayata tatbik etmek ancak Sünnet-i Seniyye ile mümkündür.
Bu Âyetle Amel Etmek İstiyorsak: Kur’ân-ı Kerim’i bir komutan, Sünnet-i Seniyyesi’ni ise bir hükümdar olarak görmemiz gerekmektedir. Komutan, toplumun savrulmasını ve dağılmasını engellerken; hükümdar ise toplumda yaşanabilir bir düzende insanların önünü açmaktadır. Nitekim Kur’ân-ı Kerim, Müslümanların dava şuurunu diri tutup dağılmasını engellerken; Sünnet-i Seniyye ise Müslümanlara İslam’ın gündelik hayatta nasıl yaşanacağını bizzat göstermektedir.
Modern zamanın karmaşasında, zihinlerin bulandığı ve ‘kolaycı’ yaklaşımların revaçta olduğu bir dönemde; Kur’an’ın ‘Hakîm’ vasfı ile Resulullah’ın (s.a.v.) ‘Rahmet’ ve ‘Risalet’ vasfını bu denli şuurlu bir sentezle sunmanız, hem sizin gibi genç nesillere örnek teşkil ediyor hem de bizlerin farkındalığını perçinliyor.Rabbim razı olsun Hocam.
Rabbim kaleminize güç, kelamınıza tesir, ömrünüze bereket versin. Genç bir Hocamız olarak nesillere örnek olan bu duyarlı duruşunuz,mücadeleniz ve hakikat yolundaki hizmetleriniz daim olsun.”