Halkını hakka davet eden o dertli şahıs; bu derece ince bir düşünce, sarsılmaz bir dirayet, ileri bir fedakârlık ve şefkatli bir anlatımdan sonra hâlâ inanmayanların silkeleneceği bir tarzda nihai hakikati ilan ederek şöyle haykırmıştır: ﴿إِنِّي آَمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ﴾ “Şüphesiz ben sizin Rabbinize inandım. Artık beni duyun (bana kulak verin)!” Benim iman ettiğim ilah sadece benim […]

Bu kutlu şahıs, aynı tarz konuşmalara devam ederek ve karşısındaki kimselerin içinde bulunduğu hale odaklayarak şöyle söylemektedir: ﴿أَأَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آَلِهَةً إِنْ يُرِدْنِ الرَّحْمَنُ بِضُرٍّ لَا تُغْنِ عَنِّي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا وَلَا يُنْقِذُونِ﴾ “O’nu bırakıp da başka ilâhlar mı edineyim? Eğer Rahmân bana bir zarar vermek istese, onların şefaati bana hiçbir fayda sağlamaz ve beni kurtaramazlar.”

Varlığının sebebi olan bu iletilere dikkat çeken o kişi, ibadetin fıtrata nakşedilen bir hakikat olduğunu şu âyetle anlatmaktadır: ﴿وَمَا لِيَ لَا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴾ “Hem benim neyim var ki; beni yaratana (yoktan var edene) kulluk etmeyeyim? Oysa siz de yalnızca O’na döndürüleceksiniz.” Bu ifadedeki muazzam üslup, hakka davet eden kimsenin muhatabına nasıl zarif

O kutlu kişi, bu davetten sonra kendilerine gönderilen elçilerin durumuna dair ayrı bir açıklamada bulunarak gönüllerini hakka ısındırmanın derdiyle tarihi şu sözleri söylüyor: ﴿اتَّبِعُوا مَنْ لَا يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُمْ مُهْتَدُونَ﴾ “Sizden hiçbir ücret istemeyen kimselere uyun, onlar hidayete erdirilmiş kimselerdir.” Hakka davet ederken en önemli “umde” (dayanak), şüphe yok ki samimiyettir, yani ihlastır. İhlas ile

Artık toplum, bu haldeyken hakka ve hakikate yönlendiren kimselerin varlığı her toplumda ve asırda elzem olmuştur. Bu hakikatten olsa gerek ki bu hakikati üstlenen birini Allah Teâlâ, âyette bahse medar kılmış ve şöyle buyurmuştur: ﴿وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَى قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ﴾ “Şehrin öbür ucundan bir adam koşarak geldi ve şöyle dedi:

Allah Teâlâ, önceki âyetlerde dava erlerinde bulunması gereken psikolojiye dikkat çektikten sonra fiiliyatta devam ettirilmesi gereken davranışa dikkat çekerek şöyle buyurmaktadır: ﴿وَمَا عَلَيْنَا إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ﴾ “Bize düşen de sadece apaçık tebliğdir.” Dava eri; hakkın nasıl eşsiz bir mahiyette olduğunu bilip, hakkı itibara almayanların nasıl karanlık bir uçuruma sürüklendiğini görse de dünyadaki acı gerçekler karşısında

Allah Teâlâ, kâfirlerin sindirmeye çalıştığı esnada bir dava erinin nasıl ayakta durduğunu bizatihi elçilerin ağzından bize aktarmış ve şöyle buyurmuştur: ﴿قَالُوا رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ﴾ “Elçiler dediler ki: ‘Rabbimiz biliyor ki, biz gerçekten size gönderilmiş elçileriz.’” İslam davasının sarsılmaz bir eri olmanın en büyük adımı, bu davanın bizzat Allah Teâlâ’nın davası olduğuna ve her

Her şeyi sistemli ve muazzam yaratan Allah Teâlâ, risâleti de en muazzam şekilde biz insanlara göndermiştir. Lakin insanların çoğunun ve bu kıssadaki kimselerin cevabı şu şekildeydi: ﴿قَالُوا مَا أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَمَا أَنْزَلَ الرَّحْمَنُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ﴾ “Onlar da: ‘Siz bizim gibi insandan başka bir şey değilsiniz, hem Rahman olan Allah,